Zaoferowałem darmową kolację bez grosza przy duszy staremu człowiekowi — a następnego ranka to, co znalazłem na swoich drzwiach, przeszyło mnie gęsią skórkę.

Kolacja „jak dawniej” i trochę więcej

Camille  go uspokaja. Proponuje prosty układ: zapłaci, dotrzymując jej towarzystwa. Przyjmuje go, po chwili stłumionej dumy. W kuchni wraca do gotowania, jak dawniej, z troską zarezerwowaną na specjalne okazje. Obfite danie, domowe puree ziemniaczane, aromatyczne warzywa, ciepły chleb.

A dla pieska –  Biscotte  – przygotowuje osobny spodek. Spojrzenie staruszka lekko drży. Żadnych łez. Tylko to dyskretne drżenie tych, którzy nie są już przyzwyczajeni do tego, by o nich myśleć.

Rozmawiają. No cóż…  Camille  głównie rozmawia. Wspomina o nieobecnościach, ciszy, poczuciu uwięzienia, gdy wprowadza się do za dużego domu. Mężczyzna nie przerywa. Słucha. Zgadza się. Mówi po prostu: „To musiało być strasznie trudne”.

I co dziwne, to sprawia, że ​​czuję się dobrze.