Są takie drobne momenty w życiu codziennym, które nas zaskakują, choć na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie banalne. Przeglądasz Facebooka albo siedzisz wieczorem na kanapie z telefonem, być może po długim dniu, kiedy twój umysł jest już zmęczony, i nagle przyciąga cię jakiś obraz. Kilka kreskówkowych zwierzątek, przyjaznych, niegroźnych, niemal jak z książki dla dzieci. A nad nimi zdanie, które rozbudza twoją ciekawość: „Nie oszukuj. Wybierz coś, co nie pasuje”. I to wszystko. Bez wyjaśnień, bez presji. A jednak coś natychmiast zaczyna działać w twoim umyśle.
Wciąż żywo pamiętam moment, w którym po raz pierwszy świadomie dostrzegłem taką łamigłówkę. Pomyślałem sobie: Och, to tylko gra. Szybkie kliknięcie, spontaniczna decyzja i zaczynamy. Ale potem zdałem sobie sprawę, że patrzę dłużej, niż zamierzałem. Że nagle zacząłem porównywać, rozważać, czuć. I właśnie to sprawia, że takie wizualne łamigłówki są tak fascynujące. Nie wymagają żadnej wiedzy, żadnego wykształcenia, żadnego przygotowania. Spotykają nas dokładnie tam, gdzie jesteśmy.
Jako gospodyni domowa, osoba, która spędza dużo czasu w życiu codziennym na rutynie – gotowaniu, sprzątaniu, planowaniu – nauczyłam się, że nasz mózg nieustannie sortuje rzeczy, myśli i wrażenia. Porządek zapewnia bezpieczeństwo. I właśnie z tym porządkiem bawią się takie puzzle. Pokazują nam rzeczy, które na pierwszy rzut oka wydają się do siebie pasować, a następnie rzucają nam wyzwanie znalezienia jednej rzeczy, która do nich nie pasuje. Nie po to, by nas testować czy oceniać, ale by skłonić nas do zatrzymania się na chwilę.
Na omawianym obrazie widzimy pięć zwierząt: kraba, rybę, żabę, ropuchę i żółwia. Wszystkie są nam znane. Wszystkie przedstawione w przyjazny sposób, bez żadnych oznak zagrożenia. A jednak dla wielu osób jedno z nich od razu wydaje się „inne”. Interesujące pytanie nie brzmi, które zwierzę jest obiektywnie nieodpowiednie. Interesujące jest to, dlaczego wybieramy właśnie to.
Zauważyłem, że takie drobne decyzje często wiele mówią o naszym sposobie myślenia – nie w kategoriach dobra i zła, ale perspektywy. Niektórzy ludzie najpierw zauważają kształty. Inni patrzą na siedliska. Jeszcze inni skupiają się na rozwoju lub szczegółach różnic. A wszystko to zazwyczaj dzieje się zupełnie automatycznie, bez naszej świadomej kontroli.
Szczególnie podoba mi się to, że te łamigłówki nie oceniają. Nie mówią: Jeśli to wybierzesz, będzie lepiej albo gorzej. Raczej otwierają okno na autorefleksję. I uważam to za niezwykle cenne w życiu codziennym. Bo jak często naprawdę poświęcamy czas na refleksję nad tym, jak myślimy?
Na przykład, jeśli ktoś od razu wybiera kraba, często dzieje się tak dlatego, że wizualnie znacznie różni się od pozostałych. Ma szczypce, wiele odnóży i zupełnie inny kształt. Osoby podejmujące tego typu decyzje są często bardzo spostrzegawcze. Szybko dostrzegają różnice, doceniają strukturę i czują się komfortowo, gdy wszystko jest jednoznaczne. To nie jest sztywna cecha, a raczej naturalna skłonność.
Inni wybierają rybę. Nie dlatego, że wygląda inaczej, ale dlatego, że żyje w innym żywiole: wodzie, a nie na lądzie. Tacy ludzie często myślą w kategoriach wzajemnych powiązań. Zadają sobie pytanie: Gdzie coś pasuje? W jakim środowisku to funkcjonuje? Często są to osoby z dobrym wyczuciem sytuacji, nastrojów i szerszego spojrzenia na sytuację.
Leave a Comment